RTV Tempo Soest

zondag 5 augustus 2018

Niks waard zonder paardenstaart

Es zit nog helemaal in de cadans van de  Tour de France. En dus gaat in huize Es in de loop van de middag de tv aan. Automatisme. Zo keek van Es vanmiddag naar de wegwedstrijd  voor vrouwen. Fietsen. Anna van Breggen was weg met een Italiaanse. Vijf kilometer voor de meet hadden ze nog zo'n dertig seconden voorsprong op het achtervolgende peloton. "Hier rijdt goud en zilver", vond de commentator van dienst. Leek Es logisch. Maar toen maakte Van Breggen volgens  Es een tactische fout. Nu heeft Es natuurlijk geen verstand van wielrennen en vrouwen, maar toch. Kijk, die Italiaanse is geen sprinter. Dat zei de commentator van dienst. En die reed op kop. Nou ja, ze reed zo langzaam dat ze bijna omviel. Van Breggen had geen zin om op kop te komen en viel ook bijna om. En dus ging het peloton er nog overheen en won weer een andere Italiaanse de sprint. Onbegrijpelijk, vindt Es, die er dus geen verstand van heeft.  Maar toch....
Volgens Es had Van Breggen drie kilometer voor de finish op de pedalen gemoeten, Italiaanse komt er over heen en 800 meter voor de meet komt Van Breggen dan weer over die Italiaanse heen. Goud. Maar goed, Es heeft er geen verstand van.
D'r was ook nog turnen. Meisjes in pakjes die balanceren op een heel dun stokje. Knap vindt Es. Een Nederlands meisje won met heel ingewikkelde kunstjes. Twee dingen vielen Es op; die meisjes gebruiken hun tenen om zich vast te klemmen op dat stokje. Knap vindt Es. Én ze hebben hun haar zó strak naar achter gebonden  hun contactlenzen van hun oogbollen waaien als de airco op 2 wordt gezet. Voordeel is dan weer dat door dat strakke opbinden waarschijnlijk ook hun huig zo ver wordt opgetrokken dat ze vast niet snurken. Es houdt die optie in zijn achterhoofd. Mevrouw Es mag er dan wel niet meer naast liggen, maar Es heeft er best wat voor over om een fatale slaapapneu te voorkomen.
En toen was er hockey. De WK finale tussen Holland en Ierland. Wij wonnen met 6-0. Dat hele hockey kan Es gestolen worden. Dat blauwe gras alleen al, zal wel kunstgras zijn. Nog ergerlijker is dat al die vrouwen paardenstaarten hebben. Irritant. Dat gehuppel van die paardenstaarten leidt zó af dat ze het zouden moeten verbieden.
Er was er één met kort haar. Bij Ierland, Alison Meeke met nummer 30. Maar dat was ook wel een buitenbeentje. Es vond dat ze er een beetje verloren bij liep. Ze mocht dan wel meedoen, maar hoorde toch niet echt bij al die vrolijk huppelende staartjes. Ze was ook veel bleker dan al die staartjes.
Waarschijnlijk nooit op zeilkamp geweest.  Es vermoedt dat Meeke de dochter is van een Ierse mijnwerker met stoflongen. Uit een, zeg maar arbeidersmilieu.
Vader Meeke zat met zijn zuurstof masker waarschijnlijk voor de tv te genieten van zijn dochter die toch maar mooi was opgeklommen tot het milieu van gebruinde kakkers met paardenstaartjes. Wellicht moest hij zijn dochter toch maar eens adviseren heur haar te laten groeien en  wat bruin-zonder-zon op te smeren. Misschien  zou ze ze dan wat vaker de bal krijgen.
Daarna kwam er nog iets met zwemmen, maar dat werd Es toch echt te veel.
Binnenkort is al dat gesport op tv weer afgelopen en kijkt Es weer elke dag naar oude afleveringen van Eigen Huis en Tuin.
Ga toch fietsen man.

zaterdag 7 juli 2018

Blauwe plek

Es is geblesseerd. Chronisch geblesseerd. Niet aan zijn spieren of gewrichten. Nee, chronisch geblesseerd tussen zijn oren. Daarom heeft ie een tijdje niet gefietst en niet geschreven. T is begonnen met een soort messteek, dat is genezen, maar wat rest is een pijnlijke blauwe plek. Zo'n plek die je steeds weer stoot.
Wat is het geval? Begin maart heeft mevrouw Es het pand verlaten. Dat deed mevrouw Es elke dag om te gaan werken, maar dan kwam ze aan het einde van de dag weer terug. Nu niet. Mevrouw Es ging weg en komt niet meer terug. Best lastig, vindt Es. Al dat wassen, strijken, boodschappen doen, koken, opruimen, de tuin doen kost Es heel veel tijd en moeite. Es junior, 20 jaar, doet namelijk niets behalve rommel maken.  Dat laat dan weinig tijd over om te fietsen.
Onzin, vinden vier deskundigen die Es inmiddels heeft geraadpleegd. Je moet juist fietsen om je hoofd leeg te maken, zeggen ze tegen Es. Maar Es kan de energie maar niet vinden om zich in z'n lycra pakje te hijsen en op de fiets te stappen.
Elke dag dat hij thuis komt van zijn werk, ziet hij zijn Italiaanse schoonheid staan in de schuur. Ongebruikt. Zijn Italiaanse topmodel wil naar buiten, bereden worden. "Morgen gaan we weer", zegt Es dan  tegen zijn fiets. Maar morgen zegt hij weer dat we morgen weer gaan.
Drie weken geleden heeft Es voor het laatst gefietst. Hij was een weekje in afzondering in een bungalowtje aan het Markermeer. Om een beetje energie op te doen. De laatste zondag van zijn verblijf kwamen M en P op bezoek, z'n oude maatjes van Start2bike van een paar jaar terug. En, nog veel belangrijker, z'n maatjes waar Es mee naar Parijs is gefietst.
Dat was leuk, die zondag. M en P boden een luisterend oor voor het gezeik van Es. Jammer alleen dat ze na een tochtje Noord-Holland al het bier hadden opgedronken. Zat Es de laatste avond van zijn verblijf aan het Markermeer met nog vijf blikjes Radler 0,0.
Morgen om half tien is t weer zover. Fietsen. Es heeft de beste voornemens maar leeft bij de dag. Hoe voelt het morgen, als om acht uur de wekker gaat?
De vier deskundigen die Es heeft geconsulteerd, met- of zonder geitenwollen sokken weten het wel: Ga toch fietsen man!

zondag 6 mei 2018

De Weg is Weg

Es heeft het sportjournaal even afgewacht. Want je weet het maar nooit. Soms hebben ze daar van die videootjes met sportlieden die een beetje door het ijs zakken. Gelukkig zat Es er niet in. Ook heeft hij YouTube nog even doorgestruind, gelukkig ook niks. Had toch zo maar gekund. Es is namelijk afgestapt onderweg. Op de Oude Holleweg in Nijmegen. Es en zeventien collega's waren ontvangen door leden van WTC t Verzetje (what's in a name) in Bemmel en op sleeptouw genomen door de regio Nijmegen. Ze zijn zelfs nog Duitsland geweest. Kreis Kleve. Op zoek naar hun fiets hoefden ze daar trouwens niet, ze waren al op de fiets. Een vlekkeloos ritje. Tot 90 km.  Toen kwam ie, die Oude Holleweg. Es had het van tevoren even opgezocht op Klimtijden.nl.  Een pittig klimmetje zeiden ze daar. Niet meer dan  zeven honderd meter maar wel een stukje met een stijgingspercentage van 14%.  Buiten Limburg de stevigste klim zeiden ze ook. Een kuitenbijtertje.
En vergeet niet, Es had toen al 90 km in de kuiten. 't Bleek voor  Es dus  geen kuitenbijtertje, maar een slagersmes dat na twintig meter zijn beentjes amputeerde op 20 centimeter boven zijn knieën.
Hij MOEST gewoon van de fiets af, want zonder benen kan je niet fietsen. Heeft een metertje of vijftien gelopen, maar ook dat deed zoooo zeer. En dus is Es maar weer opgestapt. Op dat verdomd steile stuk is het sodemieters lastig de toeclips weer te vinden en weer een beetje tempo (6 km/uur) te maken. Maar het is hem gelukt om toch fietsend boven te komen. Karakter. Boven stonden de gelaten te wachten, met een blik van "nou, dat deed ons nou helemaal niks, dat stukkie".
Er is dus meer aan de hand. Es weet dat zeker. Vergelijk het maar eens met al die Harry Potter films. Daar veranderen ook constant trappen en zelfs hele wegen om de achtervolger af te schudden. Dat is hier ook gebeurd. Kijk die anderen fietsten tegen 14% op, maar achter die ruggen veranderde de Oude Holleweg in een onneembare vesting van 67%. Daar kon zelfs Es met zijn karakter niet tegen op. Dat gebeurt heus niet zo maar. D'r zat een Mol in het peloton die van Es af wilde. Es is een gevoelig type, en zit daar dus mee. Hij had nota bene het uitje naar Nijmegen bedacht en wordt dan als een dreuzel weg gezet door de Mol. Maar goed, soms zit het mee, soms zit het tegen. Daar zal Es heus niet wakker van liggen. Wel zal ie vannacht nog batend in het zweet wakker worden, als er maar niet alsnog bewegende beelden opduiken van een naast zijn fiets lopende Es. Op die Oude Holleweg. Het internet is meedogenloos. En morgenochtend, als hij wakker wordt na wat hazenslaapjes, komt de volgende prangende vraag; Wie was de Mol?

zondag 18 februari 2018

Zomerdip

Es komt maar niet uit zijn winterdip. Of eigenlijk is het nog een zomerdip. Eind augustus heeft hij met de club een rondje Oostvaardersplassen gedaan. Had ie zelf bedacht, iets van 110 kilometer. Op dat rondje is Es in de laatste vijftien kilometer stuk gegaan. Echt stuk. Iets na Almere moest hij lossen van de groep. Leeg. Kruipend thuis gekomen. Na die helletocht is het eigenlijk nooit meer helemaal goed gekomen. Fietsen lukt nog wel, maar steeds is er de angst voor de man met de hamer. En als die angst er is, dan komt die man ook. Daar hoef je geen Bram Bakker voor te heten, om dat te begijpen.
Es heeft zich de afgelopen maanden suf gepiekerd hoe hij zijn conditie weer op peil kan krijgen.
Stoppen met roken? Maar Es rookt niet, dus dat is geen optie.
Stoppen met drinken? Es drinkt wel, maar ook dat is geen optie.
Harder trainen? Kan, maar dan kom je telkens weer die man met die hamer tegen, en dat wil Es nou juist voorkomen.
Neem nou vanochtend. Es is gaan fietsen met twee kornuiten, allebei rug patiënten.  De één is net geopereerd, de ander wordt binnenkort geopereerd. Die rug patiënten  onderhielden elkaar tijdens de rit met verhalen over de pijnen die ze doorstaan. Slecht slapen, vermoeid en altijd weer die rug.
En wat denkt u? Juist, ja!  Die twee rug patiënten moesten met regelmaat de benen stil houden  om Es te kunnen laten aansluiten. Zou Es dan niet stiekem, ongemerkt ook rug patiënt zijn? Alleen dan nog veel erger dan die twee andere rug patiënten. Dat zou tenminste nog verklaren dat het zo moeizaam gaat. Bijna zestig kilometer lang heeft Es zitten prakkiseren of hij misschien wat verklarende symptomen kon ophoesten. Maar nee hoor, er kwam niks. Es is geen rug patiënt.
Het enige dat er kwam was de man met de hamer. Vlak voor Austerlitz stond die het drietal op te wachten. De twee rug patiënten hebben hem volgens Es niet eens gezien.  Es wel. Die kreeg de volle laag. En bij de Tankbaan stond ie er weer! En bij 't Hoogt ook weer!
Toen heeft Es de man met de hamer maar achterop genomen, want die moest blijkbaar dezelfde kant op.
De bovenbenen van Es stonden op knappen. Lucht was er wel hoor. Maar niet de macht om nog te trappen.
Toen Es eindelijk thuis was vroeg mevrouw Es nog "kom je nou wéér kruipend thuis? Ik zou maar wat aan mijn conditie doen als ik jou was". Mevrouw Es doorziet ieder probleem in een oogwenk.
Es heeft zich er inmiddels bij neergelegd. De man met de hamer zit tussen zijn oren en wil daar maar niet weg. Zijn hoop is gevestigd op de officiële openingsrit van RTV Tempo op 4 maart. Dan zijn er nog veel meer ongetrainde fietsers. Es neemt de man de hamer dan nog even achterop naar het clubhuis om hem daar met genoegen over te dragen aan een andere niet-rokende, drinkende en ongetrainde clubgenoot.

zondag 29 oktober 2017

Bilnaad


Het MTB seizoen is weer begonnen. Maar niet voor Es. Es vindt het bos vies. Al dat zand, al die modder. Dat gaat maar overal in zitten. Tot in de bilnaad van Es. En dat moet hij maar allemaal schoonmaken. Hoe doet hij dat?  Met zijn vingers? Of met een washandje, dat schuurt zo. Met een hoge drukspuit? Of met de douchekop ? Es weet het niet. Hij zou natuurlijk aan mevrouw  Es kunnen vragen of zij het wil doen.
Maar ja, bijna vijfendertig jaar ongehuwd samenwonen, dingen doen waar twee kleine Esjes van zijn gekomen, op zondag fietsen in plaats van naar de kerk...... Dat zijn toch meer dan genoeg zonden in een mensenleven. Niet dat Es nou echt in een hiernamaals gelooft, maar voor alle zekerheid wil hij toch graag alle opties open houden. Es zal daar straks maar staan, aan de hemelpoort. In zijn Tempopakkie, met aan een hand zijn wegfiets en aan de andere zijn vieze mountainbike.
Dat Petrus dan zegt: "Dat samenwonen zie ik door de vingers, dat doen ze allemaal tegenwoordig. Dat daar dan kinderen van komen kan ik ook nog wel billijken. Niet naar de kerk, vooruit dan maar. Maar dat van die bilnaad en mevrouw Es kan echt niet. Die hemel wordt niks voor jou, meld je maar een deur verderop." En dat komt dan natuurlijk belazerd uit, want dat lycra pakje brandt als de hel.
Es gaat dus maar niet MTB'en. Om toch het lijf een beetje soepel te houden heeft hij een clubje wegfietsers bij elkaar geschraapt om de hele winter door te fietsen op de weg.
Vandaag waren ze met zijn achten. Es had vier weken niet gefietst en heeft dat moeten bezuren. Er waren zes rooien mee vandaag. Van die kerels die mee rijden in de rode groep van de club. Die kunnen dus echt fietsen, echt hard. Gelukkig reed er ook een dokter mee. Dus als Es voor dood was neer gevallen, had de dokter misschien nog raad geweten en Es nog even voor de deuren van de hemel weg kunnen sleuren.
Zover is het gelukkig niet gekomen. Die rooie bikkels toonden zich namelijk ware gentlemen. Steeds als Es weer achterop was geraakt wachtten ze even bij het stoplicht op die ouwe sok.
Es moet weer gaan trainen. Morgen haalt hij zijn rollerbank uit het vet. Elke avond virtuele rondjes rijden om de conditie weer een beetje op peil te krijgen. Volgende week staat Es er weer. Zal hij die rooien eens even een poepie laten ruiken. Hoeft de dokter zich tenminste ook geen zorgen te maken of die ouwe zondaar niet met een hartstilstand van zijn fiets lazert.

ES



















b

donderdag 24 augustus 2017

Oostvaarders

Es is compleet naar de kloten gegaan. Mevrouw Es houdt niet zo van dit soort krachttermen, maar die heeft makkelijk lullen, die fietst namelijk niet rond de Oostvaardersplassen. Compleet naar de kloten. Afgelopen zondag, 105 km Oostvaarders. De ellende diende zich eigenlijk al aan bij het opstaan. Dikke, zware benen. Es had voor het vertrek nog een Thaise Massagesalon willen laten aanrukken, maar regel dat maar eens op zondagmorgen om acht uur.
De eerste vijftig kilometers gingen nog puik. Voor de wind over de dijk richting Lelystad. Op het grote blad. Dik veertig per uur. Heerlijk. Maar daarna sloeg het noodlot toe. Want waar je heen wind mee  hebt, heb je terug dus tegen. Ieder voordeel heb z'n nadeel.
Vlak voor Lelystad rechtsaf, dan weer rechtsaf richting Almere. Bij de Stichtse Brug was de pijp leeg en waren de bovenbenen vol. Die stonden op knappen. Negen man fietsten zomaar weg bij Es, die met grote moeite uiteindelijk toch nog boven kwam. Zijn negen makkers wilden het best wat rustig aan doen, maar aan het begin van de Wakkerendijk gooide Es de handschoen.  F. bood aan hem een stukje te duwen, maar zo is Es niet getrouwd. Op eigen kracht naar huis, alleen. Hij vond namelijk niet dat hij het kon maken de andere negen te laten wachten.
De Wakkerendijk af met 23 per uur, en het laatste stukje naar huis nog even door trekken naar de 28.
Es weet waar het aan lag. Het drinken. Thuis plaste hij namelijk goudgeel geconcentreerd. Veel te weinig gedronken. Eigen schuld. Mevrouw Es was het roerend met hem eens, het lag aan het drinken. Nog nooit had Es zo makkelijk gelijk gekregen van mevrouw Es. Maar mevrouw Es is een vrouw en interpreteerde dat drinken toch heel anders. Mevrouw Es doelde namelijk niet op het goudgeel van die zondagmiddag, maar op het goudgeel van de avond er voor.
Dinsdag heeft Es weer vrolijk gefietst, vanavond gaat ie weer en zaterdag fietst hij de Gildetocht. 120 kilometer. Een prachtig tocht. Met een goudgeel randje?

Es

dinsdag 11 juli 2017

SUF

Es is gevallen. Anderhalve week geleden. Tijdens een rondje Soest-Woudenberg-Putten-Spakenburg-Soest, een kleine honderd kilometer. Het gebeurde bij Putten. Uit stilstand nota bene, of in dit geval eigenlijk nota benen. Es was verkeerd gereden en zou wel even omdraaien. Linkervoet uit het pedaal, rechts ingeklikt laten, draaien naar links. Te veel gewicht op rechts en niet meer uit kunnen klikken. Daar lag hij. Schrijnend gevoel aan de linker achilles pees, maar Es is geen Valverde of Gesink. Opstappen dus maar weer en verder. Bikkel.
Thuis bleek het toch een beetje tegen te vallen. De linkersok was doordrenkt met bloed en zat vastgekleefd in een nare wond. Een driehoekige lap vlees hing los, alleen de basis zat nog vast.
Es overwoog nog even om het zelf te hechten, maar besloot uiteindelijk om toch maar niet de betweterige beunhaas uit te hangen. Flink wat alcohol om de wond te reinigen, lapje terug gelegd en een zwaluwstaartje er overheen.
De huisarts zou een dag later verzuchten dat dat toch eigenlijk gehecht had moeten, maar ja, toen was het al te laat. Had Es dan toch maar de betweterige beunhaas uitgehangen.
Es loopt nu al anderhalve week op van die plastic gezondheidsslippers die het vooral goed doen bij veganisten en anderssoortige alternatievelingen. Normaal gesproken loopt hij op Cuyff Sportswear. Dat komt omdat Es begin jaren tachtig een tijdje met Johan Cruijff heeft samengewerkt toen die nog bij Ajax werkte ("ken ik bij jou een sigaretje bietsen?") en Es bij de radio. Es vond Cruijff een aardige gast en koopt daarom nu maar zijn schoenen. Maar die schoenen lopen aan de hiel een beetje hoog door, dat drukt constant in de wond. Kon Cruijff natuurijk niet voorzien, dat Es zijn schoenen ruim dertig jaar niet aan zou kunnen. Die geitenwollensokken bordeelslippers voelen nu even beter aan.
De wielerschoentjes van Es lopen ook hoog door aan de hiel, en doen dus ook zeer.  Elke dag probeert hij het weer, die schoentjes. Maar het gaat nog steeds niet. Al anderhalve week niet op de fiets. En, geloof het of niet, daar krijg je spierpijn van. Echt ! Es heeft spierpijn omdat hij niet fietst. En pijn aan zijn been, omdat hij een onhandige sukkel is. Was.
Niet dat er nu meteen een fruitmand moet komen voor Es, ook een kaartje is niet nodig. Hij wilde zijn leed gewoon even delen. Misschien dat dat al helpt. Delen met al die clubgenoten die wel kunnen, en ook gaan fietsen. Die zelfs de regen niet schuwen, maar gewoon hun kilometers maken. En Es zit met een pijnlijke been en loopt op debielenslippers. Es gaat zich steeds zieliger voelen.
Gelukkig hebben we de foto's nog.